می خواهم بنویسم اما نه آن واژه های مسموم و آن جمله های مغموم و آن حرف های تکراری را. به ستاره ربطی ندارد. به خورشید ربطی ندارد. به شمع های نیمه جان شب زنده دار ربطی ندارد. اصلا به هیچ کس ربطی ندارد من اگر به صدای زنجره می گویم لالایی و به هوای خفه می گویم آزادی و به زمین خشک و بد بو آبادی!

می خواهم بنویسم به نفع ابر هایی که نمی بارند و دست هایی که نمی کارند  و روزهایی که نمی آیند . این حق من است. می خواهم بنویسم به نفع  آدمک هایی که می خواسته اند مبعوث شوند  و می دانسته اند که محکوم می شوند و می گفته اند که  ما شنیده ایم  او می گوید : من هم همانند شما آدم هستم!

آری. می خواهم بنویسم. بگذار تا به قانون سبز گیاه بر بخورد! بگذار تا چشم های همیشه گریان تمساح های معصوم تر از گنجشک ، گریان تر شوند. بگذار تا همه ی لعنت کننده گان زبان به نفرین بگشایند. من نفرین آنان را با جان و دل خریدارم. بگذار تا بر زشتی لب هایشان لبخندی جاودانه بزنم.

و رها خواهم شد از کشاکش نگاه های مردمانی که سبد هایشان را پر کرده بودند از مروارید های پاکدامنی و دانه های تسبیح وار تعصب که همانند خوشه های انگور به هم پیوسته بودند و تا ابتدای تاریخ پیش می رفتند و حتی پیش تر!!!