افسوس و صد افسوس که ترانه های مادریمان را به دست فراموشی سپردیم، بیداد که خاکمان را تقدیم بیگانه کردیم. هر که می افتد جدا از اصل خویش بازجوید روزگار وصل خویش. تا کی باید حافظه مان را نادیده بگیریم؟ کی به اصلمان باز خواهیم گشت؟ برما چه گذشت که بیگانه را میپرستیم؟

یاد شهریار پارسیان، کوروش کبیر خجسته باد

هر لحظه ای به نهایت کل زمان و ابدیت است. آغازیست و پایانی. حتی اگر در این نهایت رام شده (لحظه) هم خوش باشی فکر کردی چه میشود؟ و اگر غمگین و رنجور باشی باز که چی؟ چه میخواهی و چرا؟ شاید بایدی در کار است. و اگر هست چرا؟

خواستنت از کجا سر بر می آورد و به کجا سر می گذارد؟

حتی اگر به نهایت هم برای هدفت نیازمند نباشی (در ظاهر) در اصل به خوش بودن در لحظه راضی شده ای که این هم میشود همان خانه ی اول ...!!

امیدوارم فهمیده باشید که همه ی ما همه ی عمرمان را سر کاریم.

جامیست که عقل آفرین می زندش

صد بوسه ز لطف بر جبین می زندش

این " کوزه گر دهر " چنین جام لطیف

می سازد و باز بر زمین می زندش ..!

                                                                                                                            "خیام"

حیف از آن لحظه که من می میرم

رنگ می بازم و من رنگ عدم می گیرم

حسرتم نیست ز رفتن اما

کاش می بودم و من مرگ خودم می دیدم

کاش می بودم و می چشیدم

که ز جبر ازلی بریدم

اینک من ز فنا رسته ام و

در بهشتم عدمم جاویدم

اونایی که به آفرینش اعتقاد دارن جواب بدن:

 توی دل شما هم میل به جاودانگی وجود داره؟ میل به زندگی ابدی بعد از مرگ...

من وقتی به جاودانگی فکر می کنم احساس دلزدگی شدیدی می کنم. کسی که با اصل وجود (چرایی وجود) مشکل داره، از جاودانگی و زندگی ابدی بیزار میشه... از هر کسی پرسیدم گفت نمی دونم چرا اینجام و نمیدونم دارم کجا میرم، ولی دوست دارم زندگی بعد از مرگم توی بهشت همراه با خوشی ابدی باشه!

خاطرم جمع شد از لطف خدا

آسمان داده به ما مجانی!

شب تاریک اگر فرصت شد

نده از دست تو حتی آنی

جلوه ی نور خدا را بنگر

اندر آن جایگاه روحانی

بعد از این سیر و سیاحت اما

پرسشی داشت زتو این فانی

بهر چه داد به من عمر گران ارزانی؟

او ندانست و نمی دانم من، می دانی؟

تو را کم دارم و در انتظارم

تمام روز و شبها بی قرارم

ز هجرانت غمی سنگین و خاموش

به چشم دل فراوان اشک دارم

تمنایت مرا دیوانه کرده

ز گنج آبرویم برده پرده

اگر عاشق نبود این نبودم

یکی دیوانه و مجنون، چو برده

کدامین سو تو منزل داری ای جان؟

نگاهت را ندیدن نیست آسان

کدامین شب به خوابم آمدی تو؟

ربودی عقل و دل، هم دین و ایمان

دگر چیزی برای من نمانده

غمت یارا دم مرگم رسانده

ولی قصد رسیدن تو نداری

نمی خواهی شوی مهمان خوانده؟

شوم عاشق کنم گوشه نشینی!

بگویم پاسخ هم این و آن را...

در طول مسیرم قد میزنم و دوردستها نگاهم را دزدیده. انتظار بیتابم کرده است. انتهای انتظار این مسیر، برای من کسی است که در طول این جاده می آید، به سمت من. یکی همین چند وقت پیش از دوردست آمد. وقتی داشت می آمد خیال کردم دارد در حاشیه مسیر من قدم میزند (که مسیر ما شود)، اما نزدیک که شد دیدم نه، گویا مسیری دیگرکه نزدیک مسیر من بود را برگزیده بود. افسوس ......