هر لحظه ای به نهایت کل زمان و ابدیت است. آغازیست و پایانی. حتی اگر در این نهایت رام شده (لحظه) هم خوش باشی فکر کردی چه میشود؟ و اگر غمگین و رنجور باشی باز که چی؟ چه میخواهی و چرا؟ شاید بایدی در کار است. و اگر هست چرا؟

خواستنت از کجا سر بر می آورد و به کجا سر می گذارد؟

حتی اگر به نهایت هم برای هدفت نیازمند نباشی (در ظاهر) در اصل به خوش بودن در لحظه راضی شده ای که این هم میشود همان خانه ی اول ...!!

امیدوارم فهمیده باشید که همه ی ما همه ی عمرمان را سر کاریم.

جامیست که عقل آفرین می زندش

صد بوسه ز لطف بر جبین می زندش

این " کوزه گر دهر " چنین جام لطیف

می سازد و باز بر زمین می زندش ..!

                                                                                                                            "خیام"